Een van die minder bekende kanten is de verwevenheid van het concentratiekamp met de Duitse industrie. Het chemieconcern IG Farben had Auschwitz uitgekozen als locatie om een bepaalde kunststof te vervaardigen. Grondstoffen waren er ruimschoots voorradig of handig aan te voeren. Maar net zo belangrijk was de beschikbaarheid van goedkope arbeidskrachten. Monowitz werd het derde grotere kamp, naast het hoofdkamp Auschwitz I en het veel grotere Birkenau, waar de meeste mensen zijn omgebracht.
In dit boek staat niet alleen de geschiedenis van het kamp beschreven, maar ook van de stad, Oswiecim in het Pools. Die was in de nationaal-socialistische plannen aangewezen om een Duitse modelstad te worden. De Poolse bevolking werd voor een deel verdreven. Auschwitz zou een voorbeeld worden van de Duitse kolonisatie van het oosten. Hoewel de meest grootschalige ideeën nooit uitgevoerd werden, verhuisden er toch zesduizend Duitsers naar Oswiecim.

Dit is vooral een zakelijke beschrijving van het kamp en de omgeving. Een rode draad of een eigen visie in het verhaal ontbreekt. Dat heeft voordelen bij een zo beladen onderwerp. Een uitgesproken visie kan dan hinderlijk in de weg zitten. Er zijn genoeg andere boeken die een interpretatie van Auschwitz geven. Helaas is het soms wat opsommerig en is het Duits niet altijd even soepel vertaald.

Waardering:

Sybille Steinbacher, Auschwitz, een geschiedenis