|
Street without Joy - Bernard B. Fall |
|
|
|
Sunday, 14 May 2006 |
 Een klassieker (wat een afgezaagd woord wordt dat) over de oorlog in Indochina in de jaren vijftig tussen de Vietminh en de Fransen en hun bondgenoten. Een zeer afwisselend boek, met verslagen van diverse militaire confrontaties, dagboekaantekeningen en analyses.
Waanzinnige anecdotes – militaire bevelhebber wil prostituees uit Saigon verbannen, de chef van de inlichtingendienst protesteert etc. - en bloedstollende verslagen van de strijd worden gevolgd door zakelijke en messcherpe diagnose van het falen van de Fransen.
Het boek is verschenen in 1964, maar bevat al bijna alle ingredienten die ook de latere afgang van de Amerikanen in Vietnam verklaren. Het vertrouwen op traditionele manieren van oorlog voeren, die de voedingsbodem voor de revolutionaire strijders alleen maar vergroot, de nadruk op het militaire aspect van de strijd, met een bijna volledige ontkenning van de politieke kant, het belang van vestingen in een of andere vorm, het optimisme dat nergens op gebaseerd is, de hopeloosheid van de strijd tegen een vijand die meester is over het terrein en de omgeving, het verkwisten van kennis. Fall schetst met een verbetenheid de fouten die keer op keer werden gemaakt, in theorie en praktijk. De vraag is wie in Amerika in het begin van de jaren zestig al dit boek had gelezen. (Er waren Amerikaanse militairen die het lazen, zie Chickenhawk van Robert Mason.)
De Fransen gebruikten al veel inheemse troepen, wat de Amerikanen zeker in het begin van hun inmenging ook deden. Op zich een niet verkeerde strategie, maar wel een met grote risicos. De Franse militairen in het veld werden na de wapenstilstand achtergelaten, en vochten nog jaren door een hopeloze strijd. Het lot van hun medestrijders laat zich raden.
Merkwaardig detail is dat de Franse troepen voor een derde bestonden uit soldaten afkomstig uit andere kolonies, met name Marokko en Senegal. Fall looft het optreden van deze troepen. Ook een interessant stuk over het Vreemdelingenlegioen. Fall zegt een einde te maken aan de mythe dat de Amerikanen de oorlog voor de Fransen betaalden. Die bijdrage was volgens hem heel gering. En de Fransen vochten jarenlang met een onderbemande luchtmacht (soms werden burgervliegtuigen benut) en ook met weinig ander materiaal. De oorlog werd op ‘a shoestring’ gevochten, vergeleken met de gelijktijdige strijd in Korea. Maar Fall begaat niet de fout te denken dat meer geld of materiaal de zaak voor de Fransen had kunnen redden. De Amerikanen hebben dat wel gedacht.
Het verslaan van Revolutionaire Strijders, zoals Fall ze noemt, kan volgens hem alleen met een grote overmacht (tien tot twintigvoudig), en door op zijn minst een deel van hun programma over te nemen. Een les voor de toekomst of beter gezegd het heden?
waardering: 
 |
