Met de macaber getitelde Gestapu Kup probeerde de Indonesische communistische partij, samen met sympathiserende officieren, in 1965 de macht te grijpen. De rol van president Soekarno was daarbij zeer ambivalent.

Maar de beschrijving van de politieke verwikkelingen is soms lastig te volgen, door een overmaat aan details en namen. Voor de coup valt dat nog mee. Maar bij het toewijzen van de verantwoordelijkheid wordt het moeilijk door te ploegen. Zou het komen omdat Giebels Soekarno toch een beetje de hand boven het hoofd wil houden? Want het is duidelijk dat diens grootheidswaan en zijn streven om van Indonesië in nauwe samenwerking met de Volksrepubliek China een wereldmacht te maken, gekoppeld aan zijn persoonlijke ambitie en nogal vage ideologische concepten belangrijkste oorzaken van de politieke verwarring en chaos waren die op bloedvergieten uitliepen.

Door de persoon van Soekarno zo centraal te stellen, komt de ‘stille genocide’echter niet uit de verf. De titel van het boek is om twee redenen misleidend. Ten eerste is het geen genocide, maar een massamoord op politieke gronden. Wat het morele verschil is, moet iemand maar eens beredeneren. Maar de titel is ook misleidend omdat Giebels er eigenlijk maar weinig aandacht aan besteed. Daarmee blijft het een stille massamoord.

Waardering -

Lambert Giebels
De stille genocide. De fatale gebeurtenissen rond de val van de Indonesische president Soekarno