|
Recensie: Nan Huijbregts
Dit boek beschrijft vanaf het begin van de twintigste eeuw de geschiedenis van een handelsfamilie in de Iraakse havenstad Basra. De familie houdt zich bezig met het drijven van vervoer. De Britten hebben veel macht in Basra. De christelijke familie is machtig en heeft een regentske houding. Ze bewoont met veel familieleden en bedienden een huis aan de Tigris met een mooie, grote, ommuurde tuin, waar de mensen veel en vaak vertoeven, feesten geven en genieten van het leven in voorspoed.Hun wereld verandert door de olievondsten totaal. Irak krijgt te maken met belagers uit het buitenland die de oliewinning beter kennen en er ook meer belang bij hebben, omdat ze voor hun meer ontwikkelde economie de olie nodig hebben.
Honderd jaar geschiedenis beschrijven in nauwelijks 400 bladzijden is een kunst op zich. De schrijver beperkt zich door de geschiedenis als een familiekroniek op te tekenen. Het wel en wee, de idealen, de verhoudingen, vooral de intensieve familierelaties, de tradities die van generatie op generatie doorgaan, worden van binnenuit opgetekend.
Lezing van het boek geeft een duidelijk beeld hoe het Irak de vorige eeuw is vergaan. De invloed van de Westerse landen, hoe Saddam zijn kans heeft gekregen en genomen, hoe een regering met valsheid en egoïsme lang kan doorgaan, wanneer economische belangen, olie vooral, het buitenland de ogen doen sluiten.
Irak was een cultuurrijk land met een oorspronkelijke geschiedenis, met geestelijke en materiële welvaart. Het is nu volkomen uitgehold en er vallen nog dagelijks slachtoffers.
Het boek eindigt in Nederland. Daarover kunnen we lezen hoe Irakese politieke gevangenen te woord worden gestaan. Hoe een familielid, die een studie in Bagdad en Delft heeft gedaan, na veel moeite en tijd, aan het werk komt in Nederland. Hoe haar broer, een arts uit Bagdad, die hier heen vlucht, wel kan studeren doch later door de procedures vele jaren werk wordt onthouden. Het boek zou goed kunnen dienen als in- en voorlichting voor de medewerkers van de I.N.D. En onze bewindslieden. Een mooie aanvulling op “regels zijn regels”. De regels zouden een ander perspectief krijgen.
Rada Sukkar - De schatkamer van Babylonië. De honderdjarige geschiedenis van een Iraakse familie
 |
