De bloedigste oorlog – Robert Stiphout

juni 9, 2009

bloedigste-oorlog.jpgNadat in juni 1950 de Koreaanse Oorlog is uitgebroken stuurt de Nederlandse regering met enige tegenzin  een detachement vrijwilligers naar het strijdtoneel. De communistische inval in Zuid-Korea is door de Verenigde Staten, onder de vlag van de Verenigde Naties, beantwoord met militaire bijstand. Om politieke redenen is deelname van zoveel mogelijk landen gewenst.
In het Nederland van de wederopbouw zijn er tal van redenen om huiverig te staan tegen over daadwerkelijke deelname aan de strijd. De herinnering aan de Tweede Wereldoorlog en de strijd in Nederlands-Indië zijn nog vers. De Nederlandse strijdkrachten zijn zich juist aan het hergroeperen in Navo-verband. Dan zijn er nog de kosten. Maar de band met de Amerikanen drukt zwaarder. Nederland kan niet achterblijven.

 

Op 26 oktober vertrekt het Nederlands Detachement Verenigde Naties. Het bataljon is met 636 militairen niet eens op volle sterkte. Op dat moment zijn de Amerikanen en hun bondgenoten aan de winnende hand. Maar juist rond die tijd begint de Chinese interventie, die de kansen weer doet keren. Voor de Nederlanders is er meer dan genoeg te vechten over.
In ‘de hel van Hoengsoeng’, waarbij Chinezen massaal optrekken, komen 17 militairen om. Bij een volgende zware slag, rond Heuvel 325, sneuvelen nog eens negen man. En zo gaat het door, op weer andere heuvels.

Dit boek is een eerbetoon aan de eerste lichting Korea-strijders, met het doel ‘de herinnering levend te houden’. De oorlog in Korea is volgens Stiphout ‘de minst bekende operatie’ van na de Tweede Wereldoorlog. Dat is overigens geen Nederlands verschijnsel, dat geldt ook voor de Amerikanen. Boeken over de Korea-oorlog hebben vaak titels met variaties op ‘The forgotten war’. Ook vanuit Nederland was er destijds weinig belangstelling. Dat is een van de grote verschillen met de huidige operaties, zoals in Afghanistan. Nederland deed mee, maar het maakte niet echt indruk.
Stiphout laat overigens na om het thuisfront uitgebreid te schetsen. Passages over communistische tegenstanders van de oorlog die ouders van gesneuvelde Korea-gangers een kaart sturen met felicitaties, schreeuwen om meer. Ook een opmerking over het ombrengen van krijgsgevangenen door de Nederlanders blijft zonder uitwerking. Of dat werkelijk gebeurde, blijft onduidelijk.
De titel roept vraagtekens op. Dit was volgens Stiphout ‘de bloedigste’ sinds de Tweede Wereldoorlog. Er kwamen mogelijk vier miljoen mensen om, vooral Noord-Koreaanse en Chinese militairen en Koreaanse burgers. Of andere conflicten inmiddels meer slachtoffers hebben gemaakt, is moeilijk te zeggen. Het blijft vooral raar deze term op de Nederlandse deelname te plakken. Voor Nederland was het niet de bloedigste oorlog, al kwamen er 120 militairen om.
Stiphout heeft intensief gebruik gemaakt van de interviews die hij met een aantal Korea-strijders heeft gehouden. Het verhaal doet soms nogal geromantiseerd aan, met de weergave van de letterlijke dialogen aan het front. Dat komt ook door het nogal ronkende taalgebruik. Stiphout voert het inlevend vermogen wel erg hoog op en dat gaat ten koste van de afstand. We zitten erg dicht op de huid van de militairen, wat het verhaal spannend maakt, maar weinig diepgang geeft.

Dit is traditionele, om niet te zeggen ouderwetse, militaire geschiedenis. De hoofdpersonen zijn helden die ongelooflijke ontberingen doorstaan. Steeds moeten juist zij de gevaarlijke klussen opknappen en staan ze aan de frontlinie. Van hun bondgenoten hebben ze op hun best geen last, maar vaker brengen die roekeloze Amerikanen de Nederlanders juist in problemen. De Zuid-Koreanen komen in het boek amper voor, alleen als ze hun stellingen weer eens hebben verlaten. De vijand is een amorfe massa, zonder gezicht of naam, die het vooral van de enorme aantallen mensen moet hebben.

Waardering: 2-half-sterren

Robert Stiphout, De bloedigste oorlog. Het vergeten bataljon Nederlandse militairen in Korea (2009)

 

(Visited 525 times, 1 visits today)

3 reacties

  • Lia Boen november 6, 2012op10:26 pm

    De bloederigste oorlog
    Hallo Robert,

    Ik zal me eerst voorstellen mijn is Lia Boen woonende in ‘sHertogenbosch.
    Mijn liefste vriendin Natasia Hendriks en ik hadden op een gegeven moment over haar vader want we zijn al heel wat jaartjes vriendinnen en paar weken gelden vroeg ik aan Natasja hoe het met haar vader gaat.

    Waarop ze zei ik kom er wel maar niet zo vaak meer….3dagen later belt ze me op en zei Lia het gaat hellemaal niet goed met mijn vader.

    Waar ik best van schrok en zei oooh ze was zo erg verdrietig en van af dat moment is ze er dagelijks om hem te verzorgen.

    Op een gegeven moment las zei een oproep in een veterane boekje met een foto dezelfde foto als die jij op de voorkant van jouw boek heb gezet.

    Met de vraag wie is deze man dat bleek dus de vader van mijn vriendin Natasja Hendriks te zijn.
    Ze hebben meteen gereageerd en te horen gekregen dat er meerdere mensen er op hebben gereageerd wat ik erg vreemd vind.

    Want er blijk een museum te zijn waarop er een levens grote foto van de vader van mijn vriendin op staat zoals de zelfde foto op de voorkant van jouw boek staat de museum wou graag er een naam onder zetten en doordat meerdre mensen er op hebben gerageerd is dat nog niet gedaan.

    Ik zou het fijn vinden als je op mijn mail reageerd inmiddels heb ik ook haar vader goed leren kennen en ik vind dat hij erkend moet worden ik ben inmiddels meteen de boek gaan lezen,want mijn vriendin is er nog niet aan toe.

    Haar vader is inmiddels 81 word in December 82 hij is wel erg zwak en ziek maar als U nog hem evt wilt ontmoeten zou hij dat wel geweldig vinden ik heb hem wat vragen gesteld over de oorlog of hij daar nog aandenkt….waarop hij tegen mij zei Lia ik doe niets anders….in de korte tijd dat ik heb heb leren kennen ben ik erg van hem gaan houden het is een geweldige lieve man die ook erg eenzaam is en weinig praat.

    Ik hoop dat je intresse er nog is en evt kontakt met mij wil nemen.

    Vriendelijke Groeten
    Natasja Hendriks en Lia Boen

  • J. van der Westen-Verkerk november 16, 2012op8:15 pm

    De bloedigste oorlog
    Mijn vader die inmiddels is overleden vertelde weinig en nu snap ik pas waarom en waarom hij zo was.
    Wat hebben deze mannen veel mee gemaakt

  • Jan behet juni 18, 2015op9:29 pm

    Mijn vader vertelde ook weinig over wat hij in Korea heeft meegemaakt. Wij zijn nog steeds op zoek naar foto’s, etc. over de Korea-oorlog. Zijn naam was Jacobus Behet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.